Museumstof 65: Wie wat bewaart, heeft wat – 3

Museumstof 64: De teekenschool
September 1, 2004
Museumstof 66: A bon fu frigiti
December 1, 2004
Show all

Museumstof 65: Wie wat bewaart, heeft wat – 3

Hoe belangrijk het is om nalatenschappen, archieven en wat dies meer zij, te bewaren voor het nageslacht is weer eens gebleken op donderdag 18 november jl. bij de presentatie van het boek “Baas in eigen Huis; Wim Bos Verschuur, heraut van Surinames onafhankelijkheid 1904 – 1985”, van de hand van Hans Breeveld. Velen kennen de naam Wim Bos Verschuur en relateren die dan over het algemeen aan zaken als gouverneur Kielstra, internering, Unie Suriname, beeldende kunst, baas in eigen huis e.d., maar weinigen daarentegen kennen daadwerkelijk de implicaties die het denken en handelen van deze Surinamer voor de Surinaamse geschiedenis hebben gehad.

Omslag van het boek ‘Baas in Eigen Huis’, naar een schilderij van Erwin de Vries.

Veel is over Bos Verschuur geschreven maar tot op heden nooit in de vorm van een (auto)biografie. Bos Verschuur overleed in 1985 en zijn nalatenschap verviel aan dhr. B. Kletter. Dankzij het feit dat de heer Kletter de nalatenschap al die jaren bewaarde, is het nu mede mogelijk geweest een nog nauwkeuriger biografie te schrijven dan wanneer de auteur uitsluitend op andere primaire en secundaire bronnen moest teruggevallen. En daar zit ‘m nu precies de link met het museale denken: beter mee verlegen dan om verlegen! We zijn de heer Kletter dan ook bijzonder dankbaar dat hij de nalatenschap van Wim Bos Verschuur overdraagt aan het Surinaams Museum! Vaak zien we dat bij de dood achtergebleven zaken worden verbrand of anderszins worden vernietigd of zodanig verspreid raken dat het inhoudelijke verband volledig zoek raakt. Het is hier niet de plaats om de persoon Bos Verschuur te bespreken, wel is hij de aanleiding tot deze aflevering van museumstof geweest. Immers, alleen vanwege het feit dat het museum in de breedste zin van het woord een opslagplaats is van ons erfgoed, kunnen we de geschiedenis beter begrijpen. In het museum liggen de schatten uit het verleden, in woord, in beeld en als tastbare voorwerpen.

Die schatten komen er niet vanzelf. Vanuit het museum wordt zowel actief als passief verzameld. Er worden, als de middelen het toelaten uiteraard, aankopen verricht om collecties aan te vullen of om hiaten in bestaande collecties op te vullen. Voorts ontvangt het museum veel schenkingen, die kunnen variëren van hele of gedeeltelijke nalatenschappen of archieven tot schenkingen van bijzondere collecties of voorwerpen. Uitgangspunt daarbij is steeds dat we een Surinaams museum zijn en de collecties derhalve voor Suriname van belang moeten zijn.

Regelmatig zullen we in museumstof gewag maken van schenkingen door instellingen of personen aan het museum. Daarmee hopen we anderen zodanig te stimuleren dat vaker aan het museum wordt gedacht als verzamelplaats van ons erfgoed.

Deze keer betreft het de schenking van delen uit de nalatenschap van Wim bos Verschuur. Een willekeurige greep uit recente andere schenkingen geeft ons een indruk van de verscheidenheid waaruit die bestaan, zoals de schenking van twee vroeg 20-ste eeuwse wandbordjes van mevr. Emma Stadwijk-Liesdek, schilderijen uit de nalatenschap van Joop van Alen, een collectie Bosnegertextiel van de heer Chris Healy, divers materiaal voor de bibliotheek van mevr. Henna Guicherit, een manumissiebrief van de stiefmoeder van de componist Helstone, geschonken door de heer Heinrich Helstone en een origineel bordje van de Maandagcentactie van mevr. Greta van Dijk.

Over de verbouwing van ons museumdepot die haar voltooiing nadert en het belang van een goed depot voor het behoud van het erfgoed komen we een andere keer te spreken.