Museumstof 39: Louis Eduard Wijdenbosch (1908-1957) aan de vergetelheid ontrukt

Museumstof 38: Moni: no habi famiri
February 5, 2003
Museumstof 40: je straf uitzitten
February 13, 2003
Show all

Museumstof 39: Louis Eduard Wijdenbosch (1908-1957) aan de vergetelheid ontrukt

In aansluiting op de vorige aflevering schenken we ook deze maal aandacht aan een recente aanwinst. Het betreft een aanwinst die ons in eerste instantie via het Tropenmuseum te Amsterdam ter ore kwam. Hebt U ooit gehoord van de kunstenaar Louis Eduard Wijdenbosch? Bij ons was de naam onbekend. Louis Wijdenbosch tekende, schilderde, beeldhouwde (borstbeeld pater Donders) en graveerde. Aan huis gaf hij tekenlessen. Het verhaal gaat dat hij op zevenjarige leeftijd een bankbiljet van 2 gulden vijftig zo goed natekende dat het via een vriendje, die het in een winkel besteedde, in circulatie kwam. De politie wist het biljet te traceren en het heeft vervolgens ingelijst op het voormalige politiebureau aan de Waterkant gehangen.

Onlangs ontving het museum van zijn zoons enkele curieuze stukken. Op verzoek van dokter Wolf, werkzaam in ’s Lands Hospitaal maakte Louis voedingsmiddelen en vruchten na ten behoeve van een voorlichtingscampagne. Ze waren niet van echt te onderscheiden. Voor het Rode Kruis werd op dezelfde manier voorlichtingsmateriaal gemaakt. Zo beschikt het museum nu over een natuurgetrouw nagemaakt en in drie stukken gehakt been, waarvoor hij het been van zijn vrouw als model gebruikte. Het moest een geamputeerd been voorstellen.

Deze opdrachten bevielen hem klaarblijkelijk zo goed dat het zijn hobby werd om reptielen in kunststof te gieten en ze vervolgens natuurgetrouw te beschilderen. In de schenking bevinden zich enkele replica’s van slangen, hagedissen en een paar kwi kwi’s.

MS-039a MS-039

Het meest uitzonderlijke is een ‘stilleven’ in de vorm van een diorama, een kijkkastje waarin een biddende man te zien is (zie foto). Oorspronkelijk moest het een driedimensionale symbolische voorstelling worden van een paar biddende handen op een bijbel. Louis was niet tevreden over het effect en schilderde vervolgens in het platte vlak tegen de achterwand het portret van zijn schoonvader, wiens handen model stonden. De armen met de gevouwen handen komen nu uit het schilderij tevoorschijn waardoor een wat vreemd effect ontstaat. Ook de bijbel, het doosje lucifers, het stompje kaars en het stuk brood, zijn exacte kopiën van de origenele. Het geheel bevindt zich in matige staat maar is desalniettemin zeer de moeite van het bewaren waard. Een eventuele toekomstige ‘restauratie’ kan het diorama een stuk van zijn oude glorie teruggeven.

In 1955 vond er een tentoonstelling plaats met het werk van Wijdenbosch. Schilderingen van zijn hand moeten nog te zien zijn in de kathedraal, waar hij een bijbels decor schilderde, en in Court Humaniteit. Het is jammer dat zijn naam in de vergetelheid is geraakt, Vermoedelijk is dat te wijten aan zijn bescheiden instelling: hij was een principieel ingesteld mens en vond het niet nodig om op de voorgrond te treden. Met deze museumstof hebben we Louis Wijdenbosch even voor het voetlicht gehaald, in zijn bewaard gebleven werk leeft hij voort.

Wij zijn er heel erg benieuwd naar of zich in Suriname nog werken van de hand van Louis Eduard Wijdenbosch bevinden. Het Surinaams Museum houdt zich aanbevolen.