Velen denken dat het werk in een museum bestaat uit het regelmatig afkrabben van pijlpunten en bijlen met oude tandenborstels en het afstoffen van schilderijen en kostbaar porselein of glaswerk met een plumeau. Natuurlijk is dit een belangrijk deel van het werk, maar slechts een klein deel.

Een museum vertelt een verhaal en dat verhaal moet eerst vastgelegd worden. Daartoe worden verzamelingen aangelegd die zo goed mogelijk gedocumenteerd dienen te zijn, zodat je dat verhaal ook goed kunt vertellen. Meestal houdt een museum zich bezig met zaken uit het verleden met als gevolg dat de aangelegde verzamelingen vaak tot ver in de historie terug te voeren zijn. Denk maar aan een archeologische verzameling of een verzameling antiek glaswerk uit de 16^e eeuw. Er zijn tal van voorbeelden te bedenken. Maar ook moderne beeldende kunst of industriële vormgeving of haarvlechtpatronen horen in het museum thuisVelen denken dat het werk in een museum bestaat uit het regelmatig afkrabben van pijlpunten en bijlen met oude tandenborstels en het afstoffen van schilderijen en kostbaar porselein of glaswerk met een plumeau. Natuurlijk is dit een belangrijk deel van het werk, maar slechts een klein deel.

Een museum vertelt een verhaal en dat verhaal moet eerst vastgelegd worden. Daartoe worden verzamelingen aangelegd die zo goed mogelijk gedocumenteerd dienen te zijn, zodat je dat verhaal ook goed kunt vertellen. Meestal houdt een museum zich bezig met zaken uit het verleden met als gevolg dat de aangelegde verzamelingen vaak tot ver in de historie terug te voeren zijn. Denk maar aan een archeologische verzameling of een verzameling antiek glaswerk uit de 16^e eeuw. Er zijn tal van voorbeelden te bedenken. Maar ook moderne beeldende kunst of industriële vormgeving of haarvlechtpatronen horen in het museum thuis.Velen denken dat het werk in een museum bestaat uit het regelmatig afkrabben van pijlpunten en bijlen met oude tandenborstels en het afstoffen van schilderijen en kostbaar porselein of glaswerk met een plumeau. Natuurlijk is dit een belangrijk deel van het werk, maar slechts een klein deel.

Een museum vertelt een verhaal en dat verhaal moet eerst vastgelegd worden. Daartoe worden verzamelingen aangelegd die zo goed mogelijk gedocumenteerd dienen te zijn, zodat je dat verhaal ook goed kunt vertellen. Meestal houdt een museum zich bezig met zaken uit het verleden met als gevolg dat de aangelegde verzamelingen vaak tot ver in de historie terug te voeren zijn. Denk maar aan een archeologische verzameling of een verzameling antiek glaswerk uit de 16^e eeuw. Er zijn tal van voorbeelden te bedenken. Maar ook moderne beeldende kunst of industriële vormgeving of haarvlechtpatronen horen in het museum thuis.

Vanwaar die belangstelling voor het verleden en vanwaar het belang om de zaken van vroeger in een museum te bewaren? Dat heeft grotendeels te maken met identiteit. Wie of wat we vandaag de dag ook zijn, het komt allemaal voort uit het verleden. Het verleden heeft ons gevormd en legt de basis voor de toekomst. Alleen door je verleden te kennen, weet je wie je vandaag de dag bent. Het museum is een middel om delen uit dat verleden te leren kennen.

Er zijn veel soorten musea: musea die zich heel breed oriënteren en musea die zich op een specifiek terrein bewegen. Het Surinaams Museum houdt zich in het bijzonder en in brede zin bezig met de Surinaamse cultuur en geschiedenis en kan daarom een Surinaams cultuurhistorisch museum genoemd worden. Dat neemt echter niet weg dat ook tentoonstellingen met een niet specifiek Surinaams karakter worden gepresenteerd. Dat kan onze blik alleen maar verruimen.

Hoewel de Stichting Surinaams Museum al in 1947 werd opgericht (naar aanleiding van het feit dat veel cultureel erfgoed naar het buitenland verdween) is het museum nog steeds in opbouw. De grote terugslag van de jaren ’80 waarbij het Fort Zeelandia gedwongen moest worden verlaten en het museum letterlijk en figuurlijk tot in de marge van de samenleving terugviel is daar de reden van. Met man en macht wordt aan de rehabilitatie gewerkt en, hoewel langzaam, merken we toch dat we stapje voor stapje vooruit gaan.

Een museum kan een stoffige plaats zijn, maar dat is het Surinaams Museum beslist niet. Een van onze belangrijkste taken is namelijk om al de verzamelde kennis te verspreiden. Dat doen we door middel van tentoonstellingen, publicaties, rondleidingen e.d., maar daartoe dient ook deze rubriek, MUSEUMSTOF, die u voortaan om de twee weken op de maandag in De Ware Tijd zult aantreffen.

Wij willen U in deze rubriek niet alleen kennis laten maken met diverse aspecten van het museumwerk maar ook met allerlei weetjes en wetenswaardigheden betreffende oude of bijzondere voorwerpen, foto’s, prenten e.d. Anderzijds zullen we U ook regelmatig vragen voorleggen, meestal m.b.t. historische foto’s of het gebruik of de herkomst van voorwerpen. Kortom, we kunnen met deze rubriek alle kanten op. Wij van het Surinaams Museum hebben er zin in en hopen dat U als lezer net zo enthousiast zult raken als wij dat nu al zijn. Deze ronde was een korte kennismaking. Over twee weken beginnen we echt!

Vanwaar die belangstelling voor het verleden en vanwaar het belang om de zaken van vroeger in een museum te bewaren? Dat heeft grotendeels te maken met identiteit. Wie of wat we vandaag de dag ook zijn, het komt allemaal voort uit het verleden. Het verleden heeft ons gevormd en legt de basis voor de toekomst. Alleen door je verleden te kennen, weet je wie je vandaag de dag bent. Het museum is een middel om delen uit dat verleden te leren kennen.

Er zijn veel soorten musea: musea die zich heel breed oriënteren en musea die zich op een specifiek terrein bewegen. Het Surinaams Museum houdt zich in het bijzonder en in brede zin bezig met de Surinaamse cultuur en geschiedenis en kan daarom een Surinaams cultuurhistorisch museum genoemd worden. Dat neemt echter niet weg dat ook tentoonstellingen met een niet specifiek Surinaams karakter worden gepresenteerd. Dat kan onze blik alleen maar verruimen.

Hoewel de Stichting Surinaams Museum al in 1947 werd opgericht (naar aanleiding van het feit dat veel cultureel erfgoed naar het buitenland verdween) is het museum nog steeds in opbouw. De grote terugslag van de jaren ’80 waarbij het Fort Zeelandia gedwongen moest worden verlaten en het museum letterlijk en figuurlijk tot in de marge van de samenleving terugviel is daar de reden van. Met man en macht wordt aan de rehabilitatie gewerkt en, hoewel langzaam, merken we toch dat we stapje voor stapje vooruit gaan.

Een museum kan een stoffige plaats zijn, maar dat is het Surinaams Museum beslist niet. Een van onze belangrijkste taken is namelijk om al de verzamelde kennis te verspreiden. Dat doen we door middel van tentoonstellingen, publicaties, rondleidingen e.d., maar daartoe dient ook deze rubriek, MUSEUMSTOF, die u voortaan om de twee weken op de maandag in De Ware Tijd zult aantreffen.

Wij willen U in deze rubriek niet alleen kennis laten maken met diverse aspecten van het museumwerk maar ook met allerlei weetjes en wetenswaardigheden betreffende oude of bijzondere voorwerpen, foto’s, prenten e.d. Anderzijds zullen we U ook regelmatig vragen voorleggen, meestal m.b.t. historische foto’s of het gebruik of de herkomst van voorwerpen. Kortom, we kunnen met deze rubriek alle kanten op. Wij van het Surinaams Museum hebben er zin in en hopen dat U als lezer net zo enthousiast zult raken als wij dat nu al zijn. Deze ronde was een korte kennismaking. Over twee weken beginnen we echt!

Vanwaar die belangstelling voor het verleden en vanwaar het belang om de zaken van vroeger in een museum te bewaren? Dat heeft grotendeels te maken met identiteit. Wie of wat we vandaag de dag ook zijn, het komt allemaal voort uit het verleden. Het verleden heeft ons gevormd en legt de basis voor de toekomst. Alleen door je verleden te kennen, weet je wie je vandaag de dag bent. Het museum is een middel om delen uit dat verleden te leren kennen.

Er zijn veel soorten musea: musea die zich heel breed oriënteren en musea die zich op een specifiek terrein bewegen. Het Surinaams Museum houdt zich in het bijzonder en in brede zin bezig met de Surinaamse cultuur en geschiedenis en kan daarom een Surinaams cultuurhistorisch museum genoemd worden. Dat neemt echter niet weg dat ook tentoonstellingen met een niet specifiek Surinaams karakter worden gepresenteerd. Dat kan onze blik alleen maar verruimen.

Hoewel de Stichting Surinaams Museum al in 1947 werd opgericht (naar aanleiding van het feit dat veel cultureel erfgoed naar het buitenland verdween) is het museum nog steeds in opbouw. De grote terugslag van de jaren ’80 waarbij het Fort Zeelandia gedwongen moest worden verlaten en het museum letterlijk en figuurlijk tot in de marge van de samenleving terugviel is daar de reden van. Met man en macht wordt aan de rehabilitatie gewerkt en, hoewel langzaam, merken we toch dat we stapje voor stapje vooruit gaan.

Een museum kan een stoffige plaats zijn, maar dat is het Surinaams Museum beslist niet. Een van onze belangrijkste taken is namelijk om al de verzamelde kennis te verspreiden. Dat doen we door middel van tentoonstellingen, publicaties, rondleidingen e.d., maar daartoe dient ook deze rubriek, MUSEUMSTOF, die u voortaan om de twee weken op de maandag in De Ware Tijd zult aantreffen.

Wij willen U in deze rubriek niet alleen kennis laten maken met diverse aspecten van het museumwerk maar ook met allerlei weetjes en wetenswaardigheden betreffende oude of bijzondere voorwerpen, foto’s, prenten e.d. Anderzijds zullen we U ook regelmatig vragen voorleggen, meestal m.b.t. historische foto’s of het gebruik of de herkomst van voorwerpen. Kortom, we kunnen met deze rubriek alle kanten op. Wij van het Surinaams Museum hebben er zin in en hopen dat U als lezer net zo enthousiast zult raken als wij dat nu al zijn. Deze ronde was een korte kennismaking. Over twee weken beginnen we echt!