Museumstof 79: In memoriam Corry Promes

Museumstof 78: Wie wat bewaart, heeft wat – 4
February 3, 2006
Museumstof 80: Zusters uit Suriname – 2
April 3, 2006
Show all

Museumstof 79: In memoriam Corry Promes

In de vroege ochtend van 28 februari jl. bereikte ons het droevige bericht van het overlijden van Corry Promes. De band van Corry met het museum is terug te voeren op haar betrokkenheid bij de voorbereidingen voor de tentoonstelling “Let Them Talk. De ontwikkeling van de kleding van de creoolse vrouw”, die omstreeks 1 juli 1988 werd geopend. Vanaf dat moment was zij niet meer bij ons weg te denken. Met het vertrek van de toenmalige medewerkster ‘textiel’, was het welhaast vanzelfsprekend dat Corry haar taken zou overnemen. En dat heeft ze met verve gedaan. De collectie werd door haar met hart en ziel en bovenal liefdevol beheerd.

MS079Toen voornoemde tentoonstelling in een Franse versie, onder de naam “Laissez-les parler” in Cayenne zou worden opgesteld, vloog Corry mee met het gecharterde vliegtuig en enkele weken na de opening werd de tentoonstelling door conservator en Corry weer deskundig afgebroken en ingepakt en onder hun persoonlijke begeleiding weer veilig per vliegtuig thuis gebracht. Precies dat zijn de momenten waarop je elkaar, buiten de normale omstandigheden om, nog beter leert kennen.

Behalve haar zorg voor de historische textielcollectie, maakte Corry ook deel uit van de groep vrijwilligers die op de zondagen bij toerbeurt rondleidingen in het museum verzorgen. Vanaf het allereerste begin, m.n. de training die eind 1996 door het Wereldmuseum Rotterdam daarvoor werd georganiseerd, was Corry van de partij. Vele buitenlandse, maar ook locale gasten hebben met Corry als leidraad Suriname nog beter leren kennen.

Uiteraard had Corry haar eigen zorgen, ook in het verleden. Wij hebben haar evenwel leren kennen als een altijd opgewekte en immer positief ingestelde vrouw. En dat droeg zij zonder meer op elk van ons over. Daarvoor mogen we haar zeer dankbaar zijn. Ze was ook een zeer gelovig mens. Soms kon je haar te midden van de collectie aantreffen met een opengeslagen bijbel voor zich. Daar tegenover stond dat zij ook de vrolijke noot in het gezelschap kon zijn. Bij de jaarlijkse emancipatieviering was zij het die in het fort als een van de eersten de benen losgooide en bij diverse personeelsuitstapjes was zij de eerste die, als er gezwommen werd, het water indook.

Ze was altijd belangstellend voor de mensen om haar heen. Toen het museumdepot verbouwd werd, was het onder andere Corry die spontaan voor de arbeiders ging koken en daarmee haar waardering uitte voor het zware werk dat werd vericht. Deze zo opvallende menselijke kant van haar zullen wij niet licht vergeten.

Op 23 augustus 2004 werden enkele museummedewerkers gehuldigd als stonfutu van het museum. Corry was een van hen. Bijgaande foto is toen genomen. Ze had het zonder meer verdiend om die huldiging te krijgen en beslist niet louter en alleen vanwege het aantal dienstjaren!

Corry zal voor altijd in de annalen van het Surinaams Museum staan opgetekend.

 

Bestuur, directie en (vrijwillige) medewerkers van de Stichting Surinaams Museum.